Vuk Karadžić o ljubavi

Vuk Karadžić, Narodne, Poslovice — Autor:

Vuk Karadžić (Tršić, 6. novembar 1787 – Beč, 7. februar 1864) je bio srpski filolog, reformator srpskog jezika, sakupljač narodnih pesama i pisac prvog rečnika srpskog jezika. Vuk Karadžić je najznačajnija ličnost srpske književnosti prve polovine XIX veka. Učestvovao je u Prvom srpskom ustanku kao pisar i činovnik u Negotinskoj krajini, a nakon sloma ustanka preselio se u Beč, 1813. godine. Vuk Karadžić je tu upoznao Jerneja Kopitara, cenzora slovenskih knjiga, na čiji je podsticaj krenuo u prikupljanje srpskih narodnih pesama, reformu ćirilice i borbu za uvođenje narodnog jezika u srpsku književnost. Reformama Vuka Karadžića u srpski jezik je uveden fonetski pravopis, a srpski jezik je potisnuo slavenosrpski jezik koji je u to vreme bio jezik obrazovanih ljudi. Tako se kao najvažnije godine Vukove reforme ističu 1818, 1836, 1839, 1847 i 1850.

 Bolje je biti jedan dan petao nego mjesec dana kokoš.

Gde se ne jede i ne pije, tu ljubavi nije.

Gledi ko mače u tiče (kada neko nekoga požudno gleda).

Daleko od očiju, daleko od srca.

Dok srce ne zaboli, ne može oko zaplakati.

Jezik laže, srce istinu kaže.

Kada se stara klada upali i matori panj raspali, dugo drže vatru.

Ljubav je lijepa, ali je slijepa.

Tuga i ljubav ne mogu se sakriti.

Facebook komentari

Pošalji komentar